Dwa typy rozumowania wyróżniał Platon - zmysłowe i rozumowe. To pierwsze było tylko powierzchowne jego zdaniem, pozwalało co najwyżej badać rzeczy które nas otaczają. Ta druga natomiast jest potrzebna do badania idei. Jeśli jednak spojrzymy głębiej, okaże się, że i badanie samych rzeczy nie jest możliwe przy pojmowaniu tylko zmysłowym. Nauka nie powinna się jego zdaniem zajmować tylko poznaniem empirycznym. Takie postrzeganie jest bowiem jego zdaniem błędne, wprowadza często człowieka w błąd. Aby zajmować się nauką, człowiek musi patrzyć z innej perspektywy, patrząc na działania powszechne, niemożliwe do obserwacji w konkretnym czasie. Nauka więc nie opiera się na empirycznej obserwacji świata, lecz na rozumowym jego pojmowaniu. Astronomia jego zdaniem winna zajmować się głównie matematyką, a nie patrzeniem w gwiazdy, które zdaniem Platona i tak nam nic konkretnego nie powiedzą. Matematyka wydawała się Platonowi jedyną możliwością w pojmowaniu świata. Zwykłe obserwacje empiryczne wydawały mu się niepotrzebne, błahe. To właśnie matematyka tak rozwinięta za jego czasów zdawała się dawać jedyne prawdziwe odpowiedzi.